Ciągnie nas do większości, bo to łatwiejsze. Szukamy akceptacji we wszystkim. Płyniemy z prądem. Nasze czyny nie są do końca nasze. Są wykreowane. Żyjemy właśnie w takim świecie. Ceni on oryginalność jednostki, ale licznie ograniczoną. Chcemy być najlepsi. Popadamy w chory pęd za czymś czego nigdy nie uda nam się dogonić, bo jak się okaże, zwyczajnie tego nie pragniemy.

Kiedy zauważymy, że dusimy się w automatycznie wykreowanej otoczce i zechcemy żyć świadomie, czujemy strach, bo nie znamy siebie. To rzecz normalna. Najtrudniejsza i najważniejsza w tym wszystkim jest budowa na nowo. Świadomie, lepiej, po swojemu, bardziej.

Interpol - Lights